دینداری علوی و دینداری ....

 

میگن سیاست پدر مادر نداره بدور از سیاست، وقتی به اوضاع الان یه نگاه میندازیم یه خورده عجیب و غریب به نظر میرسه!

آدمای الان با اونایی که صدر اسلام بودن خیلی فرق دارن و اصلاً قابل قیاس نیستن. اونا معصوم و ما نه،

ولی انگار تاریخ یه مدل دیگه داره تکرار میشه.

مسیحیان نجران و یادتونه که با کلی شأن و شئون اومدن پیش پیغمبر و پذیرفته نشدن؟ همون پیغمبری که خاکستر میریختن رو سرش و ....

امیر المومنین و ائمه دیگه هم با غلاماشون غذا میخوردن و حشر و نشر داشتن، به مردم فقیر و بیچارهام سر میزدن و اگه کاری از دستشون بر میومد میکردن،

اگر جلوشون به دشمنشون ناسزا میگفتن ناراحت میشدن و میگفتن از مردونگی به دوره،

اهل تالار و مجلس و این حرفاهم نبودن البته به خاطر همین سادگی و شوخ طبعی و عامی بودنشون و ... گذاشتنشون کنار.

از اون طرف اولین مسلمونی که تخت سلطنت راه انداخت معاویه بود، اولین کسی که دربون و شأن و شئون درست کرد اون بود، اولین کسی که برای نماز رفت توی محرابی که شمشیر بهش نخوره اون بود. مسلمونایی داشت که فقط اسمشون مسلمون بود تو شناسنامشون زده بودند، دین: اسلام؛ فقط همین! (مثل خیلی از ماها) ولی دختر و پسرشون برای ورود سر شهدای کربلا ریختن تو کوچهها و زدن و رقصیدن و عرق خوردن. از همون تیر و طایفه، سینی طلا گذاشتن رو سر بهترین خلق خدا و شطرنج بازی کردن. انگار نه انگار که مسلمونن، گندههاشونم با پلاک لیزری اسلام، تماشا میکردن و هیچی نمیگفتن و تو دلشون میخندیدن.

 

تو خیابون ریختنا، شلوغ کردنا، هو کردنا، فحش دادنا و مسخره کردنا، آبروی این و اون بردنا .....

 

رنگ مسلمونیمون یه خورده عوض شده آخه عصر تکنولوژیه!!!

یه فرصتی دوباره یه نگاهی دیگه به دینداریمون؛ از کدوم دستهایم؟ وقت انتخابه؛ حب لعلی یا بغضاً لمعاویه؟!

 

 

/ 0 نظر / 11 بازدید