نگاهی دوباره به کسانی که کراوات رو ...

خیلی از ماها خصوصاً اونایی که توی دانشگاه و فضای آکادمیک تحصیل کردن منتظرن تا مسائل دینشون توی آزمایشگاه حل و فصل بشه و اونوقت بهش ایمان بیارن .

چشممون دنبال آزمون و خطای اونور آبییاست که بگن «اگه اینکارو بکنید این اتفاق میفته» بعدشم ما بگیم «پس بگو چرا مثلاً امام صادق اینطوری گفته بودن»

این نگاه به دین، یعنی دین مثل نهاد دیگه بشری باید زیر میکروسکوب جوابش درست باشه وگرنه، نه! و این از فضای دین خیلی دوره.

 عیب نداره اگه آدم دنبال علت مادی مسائل معنوی هم بگرده ولی عیب اونجاس که منتظر باشه تا ثابت بشه بعد انجامش بده.

یه روایت داریم که میگه

 

«من تشبه بقوم فهو معهم و من احب عمل قوم فهو اشرک فی عملهم»

یعنی کسی که خودشو شبیه قومی بکنه از اونهاست و کسی که عمل قومی رو دوست داشته باشه شریک تو عمل و رفتار اوناست

نمیخوام در باره این حدیث حرف بزنم فقط میخوام بگم این روایات خیلی از مسیر زندگی آدم و روشن میکنه البته  این روایت خیلی توضیح داره.

این مطلبو برای این نوشتم که به یک خبر جالب برخورد کردم:

به دستور وزارت بهداشت مکزیک و به منظور مبارزه با آنفولانزای خوکی، کارمندان این کشور تا اطلاع ثانوی نباید از کراوات استفاده کنند زیرا کراوات محل تجمع  میکروارگانیسمها میباشد.

  
نویسنده : مسعود ; ساعت ٥:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۳/٤